Dag 7: Harry en Sander naar de NASCAR race

De wekker gaat voor Harry en Sander om 05:00, en na een fluisterstil ontbijt vertrekken we met weekendtas, broodjes & drinken voor onderweg en een flinke dosis goede moed richting het noorden. Het bezoek aan de NASCAR Sprint All-Star race was al ruim voor de vakantie gepland, we moesten natuurlijk wel zeker weten dat we goede zitplaatsen op een tribune van Charlotte Motor Speedway hadden, dus die hebben we al eerder geregeld, evenals de hotelovernachting. De race is op zaterdagavond, dus die overnachting is geen overbodige luxe aangezien de rit ernaartoe zo'n acht en half uur kost.

Onderweg kunnen we wel weer twee extra staten van de USA als 'bezocht' markeren, we rijden namelijk door Georgia en South Carolina voordat we in Charlotte in North Carolina aankomen. De rit ernaartoe, voor het grootste deel over de I95 North, gaat volledig probleemloos, en uitgezonderd van het laatste stuk van de route, als het wat meer heuvelachtig wordt, is de route niet heel interessant. We rijden voornamelijk tussen  hoge bomen, dus van het omliggende landschap zien we niet heel veel. Op zich wel jammer, maar voor sightseeing hebben we dit weekend geen tijd. Vorig jaar tijdens onze campertrip hebben we gelukkig al van onder ander het prachtige North Carolina kunnen genieten.

We komen rond kwart over drie bij het geboekte hotel uit, een Comfort Inn in Matthews, een deelgemeente van Charlotte, wat een van de grootste steden van North Carolina is. We stallen onze bagage op de kamer en strekken ons even uit op de kingsize bedden voordat we richting de speedway gaan. Omdat de activiteiten op de speedway al 's morgens beginnen komen de bezoekers verspreid over de dag binnen en hebben we geen last van files. Het is even een uitzoekerij waar we precies moeten parkeren, er staan talloze auto's met blauwe zwaailampen van State Troopers die het verkeer in goede banen proberen te leiden.

We vinden snel een plekje, en wandelen richting de anderhalve mijl lange oval waar vanavond de spectaculaire hoofdrace gereden wordt. We hebben nog even tijd om langs kraampjes en trailers met merchandise te lopen, genoeg petjes, shirtjes en miniaturen te zien, maar voor het originele en recente spul moet je toch bij de shops van de speedway zelf zijn. We kopen daar nog even shirtjes, een miniatuur en een petje, en we huren nog even een zogenaamde scanner met twee koptelefoons, zodat we tijdens de race naar de verslaggeving kunnen luisteren. We krijgen een gratis upgrade naar een luxe scanner, zodat we ook de stand tijdens de wedstrijd in de gaten kunnen houden.

Het is een heerlijke 26 graden als we plaatsnemen op de tribune, maar we zitten nog geen half uur voordat er gebeurt waar we al een beetje bang voor waren toen we de weersvoorspellingen keken: er trekt een flinke thunderstorm over, iedereen wordt gewaarschuwd om vooral in het overdekte concours onder de tribunes te gaan schuilen. Daar staan we uiteindelijk een uur, voordat de onweerswolk uitregent. Als we tribune weer betreden is er al een heel bataljon aan jet-dryers en air-titans aan het werk om de anderhalve mijl lange lap doornat asfalt droog te blazen. Aan de logo's op de deuren van dat materieel kunnen we zien dat ze voorbereid waren dat dit kon gebeuren, want extra materieel is van verschillende andere speedways ingehuurd.

Er wordt hard gewerkt om alles zo snel mogelijk door te laten gaan, dus het drogen van de baan gaat door tijdens de spectaculaire pre-race show en de aankondiging van de coureurs, en met nog geen anderhalf uur vertraging barst het spektakel los, en genieten we van een uur of twee heerlijk op-en-top-Amerikaans autorace-geweld.

Na afloop is de snelheid er ineens helemaal uit, en staan we bijna anderhalf uur muurvast op het parkeerterrein voordat we weer richting ons hotel kunnen gaan. Daar komen we, na een dag van ruim 21 uur, rond kwart over twee aan. We drinken nog even wat terwijl de de laatste restjes adrenaline uit het bloed voelen verdwijnen en vallen moeiteloos in slaap.